Kiedy człowiek znajduje się w trudnej sytuacji, jego zdolność do chłodnej oceny bardzo często jest po prostu mniejsza. I nie ma w tym nic dziwnego.
Może to być kobieta z małym dzieckiem, pozostająca pod presją przemocowego partnera o znacznie wyższej pozycji ekonomicznej. Może to być osoba, wobec której właśnie uruchomiło się postępowanie karne. Może to być ktoś, kto znalazł się w konflikcie rodzinnym, spadkowym czy majątkowym. Obiektywnie sprawy te mogą mieć bardzo różny ciężar, ale dla konkretnego człowieka każda z nich może oznaczać poczucie realnego zagrożenia.
I właśnie wtedy wyjątkowo łatwo działa internetowy komunikat: „jestem specjalistą”, „prowadzę takie sprawy”, „pomogę”. Do tego profesjonalne zdjęcie, atrakcyjna strona internetowa i kilkadziesiąt albo kilkaset entuzjastycznych opinii.
Problem w tym, że osoba znajdująca się pod presją bardzo rzadko zadaje sobie pytanie: co właściwie wiem na podstawie tych opinii?

Każdy, kto korzysta z jakichkolwiek usług, wie przecież, że tylko pewien odsetek klientów pozostawia później publiczną recenzję. W przypadku usług prawnych ten odsetek może być jeszcze mniejszy. Ludzie, którzy właśnie zakończyli trudną sprawę karną, rodzinną czy osobistą, często nie mają najmniejszej ochoty opowiadać o niej publicznie ani umożliwiać innym powiązania swojej osoby z konkretnym problemem.
Pozbycie sie kłopotów rodzinnych, karnych, zakończenie ciezkiego procesu nie jest przecież tym samym co dobry obiad w restauracji.
Dlatego sama liczba internetowych opinii mówi o jakości pracy prawnika znacznie mniej, niż może się na pierwszy rzut oka wydawać.
A konsekwencje nietrafionego wyboru bywają poważniejsze niż strata pieniędzy.
Pieniądze można stracić i odzyskać. Znacznie trudniej odzyskać czas procesowy, naprawić źle przyjętą strategię, cofnąć niefortunne oświadczenie, uzupełnić materiał dowodowy, którego w odpowiednim momencie nie zabezpieczono, albo zmienić kierunek postępowania, które przez wiele miesięcy prowadzone było w niewłaściwy sposób.
W niektórych sprawach skutki pierwszych decyzji procesowych pozostają z klientem do samego końca.
Czym więc się kierować?
Jeżeli pozwala na to sytuacja, warto porozmawiać z więcej niż jednym prawnikiem. Nie chodzi o organizowanie konkursu ofert, lecz o krótką rozmowę, po której można ocenić coś, czego internetowa recenzja nie pokaże.
Czy ta osoba rzeczywiście słucha?
Czy rozumie problem?
Czy potrafi uczciwie powiedzieć również: „tego nie da się zrobić”?
Czy wskazuje ryzyka, czy wyłącznie obiecuje sukces?
Czy zadaje pytania dotyczące faktów i dowodów?
Czy po rozmowie mamy poczucie większego porządku, czy tylko otrzymaliśmy kolejną porcję zapewnień?
Znaczenie ma również zwykła intuicja. Każdy z nas w innym stopniu odbiera sygnały pozawerbalne, ale relacja z adwokatem — szczególnie w sprawach rodzinnych i karnych — opiera się w dużej mierze na zaufaniu.
Natomiast nie przeceniałabym całego zewnętrznego anturażu zawodu.
Duży sekretariat, reprezentacyjny gabinet, skórzane fotele i korporacyjna organizacja kancelarii nie są dowodem jakości pracy procesowej.
Współczesna kancelaria butikowa może działać dokładnie odwrotnie: niewielka struktura, bezpośredni kontakt z adwokatem, brak kilku poziomów pośredników i rzeczywiście indywidualna znajomość sprawy.
W sprawach wymagających zaufania może to być ogromna zaleta.
Na koniec pozostawię jedno pytanie.
Jeżeli trzydziestokilkuletni prawnik ma w internecie setki opinii opisujących go niemal wyłącznie jako specjalistę od skomplikowanych spraw — ilu klientów musiałby już realnie obsłużyć, ilu z nich musiałoby zakończyć swoją sprawę i jaki procent tych osób musiałby następnie zdecydować się na publiczne opisanie swojego problemu?
Nie twierdzę, że pozytywne opinie są niewiarygodne.
Twierdzę tylko, że przy wyborze prawnika powinny być najwyżej jednym z wielu sygnałów.
Nie substytutem własnej oceny.







